Av Kari Brandal

Det er ikkje kvardagskost med ein verdsmeister i friidrett frå Noreg, for ikkje å snakke om Søre Sunnmøre. Denne karamella må vere lov å suge på ei stund til!

Eg hugsar ikkje kvar eg var då Brå braut staven. Eg var født. Så vidt, men ikkje særleg meir enn det. Men som sjølverklært sportsidiot med over gjennomsnittet og unødig detaljert hukommelse hugsar eg nøyaktig kvar eg var då Noreg slo Mexico i VM i USA i 1994: På jenterommet mitt saman med ei amerikansk venninne og vi såg kampen på ein 6-tommers TV. Eg har også klart føre meg kvar eg sat då vi slo Frankrike i handball-VM i desember i 1999. Sofaen var rosa, stemninga var ekstatisk og eg hadde på meg ei raud Adidas t-skjorte. Viktig detalj. Men kvar var eg då Noreg slo Brasil i fotball VM året før? Eg låg og sov. Tru det eller ei. På andre sida av jorda, kampen gikk midt på natta. Ei grov feilvurdering og eg lovte meg sjølv at eg aldri meir skulle gå glipp av store potensielle sportslege hendingar. Det er overflødig å nemne at eg var på Ullevål ein kald novemberdag i 2012.

Så var det han frå Dimna då. Det var tidleg klart at dette var eit løp ein ikkje burde gå glipp av. Ti minutt før startskotet gikk heiv eg meg rundt og tok med eldstesonen og to tantebarn og kjørte til Sjøborg Kulturhus. Gjennom TV-skjermen forsto vi at dette var staden å vere. Det er vanskeleg å skildre kjensla ein fekk i lag med alle som var samla denne kvelden for å heie fram bygdas store son. Det var ellevilt. Det var rått. Det var stort. Eg kjem aldri til å gløyme det. Og eg hadde på meg ei stygg, grå joggebukse.
Eg er spent på fortsettelsen. Ikkje Warholm sin, den er det berre å lene seg tilbake og nyte. Men kva for ringverknadar dette vil ha for lokalsamfunnet, det er eg spent på å sjå. Dagen derpå ville alle springe fort og bli verds-meister. Slik som Karsten.

Like etter VM møtte eg ein kjenning som har budd halve livet i Singapore. Ho var heime på sommar-ferie og hadde sjølvsagt fått med seg storhendinga på friidrettsbana, som alle andre. Ho var, som meg, mektig imponert og vi kom i snakk om kva for effekter ein slik prestasjon kan få i samfunnet.
Ho fortalte meg at i OL i Rio i fjor sommar tok Singapore sitt første olympiske gull i historia då Joseph Isaac Schooling vann 100 m butterfly. Han vart naturleg nok den store helten i det vesle nasjonen. Han fekk dei høgste utmerkelsane landet kunne gi og til og med ein orkidé vart oppkalt etter han. Stor stas, med andre ord.
No ville alle symje. Det var ikkje ein symjeskule som ikkje hadde venteliste og presset vart så stort at vordande foreldre melde opp sine ufødte håpefulle for å sikre seg plass. Ikkje ein gong Gjert Ingebrigtsen kan vise til slikt. Trur eg.

Så igjen kom tankane. Desse om Karsten Warholm. Om ringverknadar. Om presset dette kan legge på oss som foreldre.
Kan det bli slik at eg allereie no må melde inn Olav på 2,5 år i Dimna IL for å garantere plass på Bamseleikane i 2026? Eller er eg kanskje allereie for seint ute? Er ventelista for lang?
Bør eg oppsøke hovudtrenar Hatløy for fysisk testing slik at vi ikkje kastar vekk tida på høgdehopp dersom han har størst potensiale innan kulestøt? Bør vi legge inn hinderløype i gangen på veg til badet for å maksimalisere og spisse kvardagsaktiviteten? Eller er ikkje friidrett i det heile tatt det han er skapt for? Kanskje har han genar for å få trekantform og store føter og slikleis helst bør satse på symjing?

Kva er det dei har gjort desse foreldra som klarer å fostre verdsmeistrar i friidrett og olympiske meistrar i symjing. Kva er oppskrifta?

Ved nærare samanlikning så er det derimot ikkje så mykje desse to unge karane har til felles anna enn at dei er i verdseliten i sine idrettsgreiner. Ikkje eit vondt ord om den olympiske symjaren, men i følge Wikipedia så flytta Joseph Isaac Schooling til USA som 14-åring for å fokusere på idrettskarriera si og har budd der sidan den gong. Før den tid budde og trente han i heimlandet sitt, men med tett oppfølging av profesjonelle trenarar tilknytta eit prestisjetungt universitet i Australia. Rykta på bygda ville ha det til at dersom han ikkje tok medalje i OL så var det strake råsa til Singapore for å fullføre militærteneste. Godt han vann og fekk seg ein orkidé.
Nei, då er det vel lov å seie at Warholm er meir «home grown», eller «heimelaga», om du vil. Stort talent. Gode støttespelarar. Mykje vaffelsteiking. Lite jåleri.

Så då kan vi puste letta ut. Vi treng ikkje allereie no kartlegge kvar talentet ligg hjå toåringen. Vi kan legge til rette for at han blir glad i aktivitet og kanskje ein dag finn ein idrett som han ynskjer å drive med. Vi kan melde han på friidrett, når den tid kjem, ikkje fordi han skal bli verdsmeister, men fordi Dimna IL heilt tydeleg er ein god plass å høyre til. Så kan dei unge få drøyme tilbake til då dei skreik av full hals på Sjøborg medan Karsten Warholm sto for tidenes norske idrettsprestasjon. Heilt objektivt, sjølvsagt. Og kanskje, berre kanskje får vi oppleve noko liknande igjen, men viss ikkje, så må vi allikevel hugse å la oss begeistre.