Av Knut Arne Høyvik

«Fager kveldssol smiler» var obligatorisk, sjølv om sørvestkuling og regn piska hardt på ruta. Av og til sprakk vi ta lått, utan at vi visste kva vi log til. Då fekk vi mild refs. «No livnar det i lundar» vart sett på spelelista når markane vart grøne, fuglane song, og bjørka spratt. Eg hugsar min barndoms vår som ei lys og fin tid. Leik inne, vart til leik ute, og kveldane var lyse, lenger og lenger.

Sjølvsagt var vårane betre før. Alt var betre før meiner ofte vi, som har passert midtlivsmerket med god klaring.
I år har vinteren vore som ein trasig treåring. Sola prøvde å smelte dei grå skyene og sende varme strålar på oss og landet. Sola har blitt møtt med ville protestar frå Vår Herre, som skal tømme fryselageret, før det blir sumar. Det skal vere han som styrer med det, har eg høyrt, og han held kalenderen opp ned.

På Gardemoen kollapsa heile flytrafikken, i landet der ungane lærer å måke snø i barnehagen. Masse folk stod og såg opp på himmelen og lurte på kva som skjedde. Nokre av dei hevdar at dei er fødde med ski på beina. Men snøen i april, den takla dei ikkje.

Eg minnest 27. april 1997, det var ein historisk dag i nord. Den dagen kom eg til Tromsø, og det blei målt over to meter med snø ved vêrvarslinga i byen. Drosjeturen ut av byen, vart avvikla med ein snøplog framføre. Når vi nådde land seks veker seinare, var snøen heilt vekk og landskapet var grønt. Ei fantastisk oppleving, og ei påminning om for ei kraft våren har.

Den globale oppvarminga har heilt til det siste lagt seg som ei kvit dyne over landet, her hjå oss. Dei lærde som åtvarar oss mot ei varmare jord, må berre finne seg i at vi held ap med dei. Kva anna kan vi gjere, når skoa fyller seg med snø, og frontruta må skrapast. Det er trass alt snart 17. mai.

Men vi står han av, som dei seier i Nord- Norge. Det positive er at vi som var for seint ute med sommardekka, kunne ha peika nase til politiet om vi vart stoppa. Det er uansett ei god kjensle. Snøen som kom i slutten av april blir på folkemunne kalla Erlerida, og dersom vi tenker etter har vi sett den rida før om åra òg. Vi kan likevel helse mai velkomen, mai som skal vere så skjønn og mild i følgje songen.

Kalenderen er tradisjonen tru full av raude dagar, og mai må vere eit tapsprosjekt for nasjonaløkonomien. For oss er det late dagar, og kanskje kan vi fyre i grillen om få dagar. Når eg ser det ryk frå grillane ved husa, får eg ei god kjensle. Eg har lyst til å gjere som Elisabeth Andreassen; Å danse mot vår. Men eg let det vere. Eg har ein mistanke om at det blir folkesnakk om eg kjem dansande langs vegen ein solblank dag. Nokre hadde vel sendt ut ei «bekymringsmelding». Eg ser ikkje vekk frå at eg hadde blitt henta berre etter nokre få dansetrinn.

Men jammen har vi ei fin tid i vente no. Kanskje den aller finaste tida i året. Stopp, no må eg ta meg saman. I skrivande stund, nokre dagar før dette står på trykk, er det tjukk snøkave utanfor vindauget mitt. No trur eg dei som har betre kontakt oppover enn meg, må sende ei lita bøn og sjekke om fryselageret snart er tomt. Men det er nok siste rest, sola er klar, ho kjempar for å overta himmelen. Den kampen vinn ho, og alt er gløymt. Inger Hagerup skal få avslutte:

Rør ikke ved mitt hjerte i dag.
Våren har gjort det alt.
Bølger av gammelt nederlag
kysser det, hardt og salt.
Bølger av nederlag og savn,
– Trodde jeg det var borte?
Si ikke noe. Nevn ikke navn.
Våren har nettopp gjort det.
Noe har våknet. Det svir av seg selv,
verre enn sult og tørst.
Rør ikke ved mitt hjerte i kveld.
Våren har vært her først.